Приветствую Вас, Гость! Регистрация RSS

Турецкие Стихи

Воскресенье, 15.09.2019

Abdulkadir Karaman
BİTTİ 
Güneşe tutuldu, yangın gözlerim 
Yandıkça yüreğim eridi, bitti 
Kaybettim güneşi arar, özlerim 
Hep bekle, dönerim der idi bitti. 

Hükümlü ruhuma gece sarıldı 
Karanlık kalbime gökler darıldı 
Ufuklar ümidim ile karıldı 
Kavuşmak gözüme fer idi, bitti. 

Aşkıma karşılık verdi korkmadan 
Dertli güllerimi derdi korkmadan 
Gir dedim kalbime girdi korkmadan 
Gerçek sevilecek er idi bitti. 

Başka bir mevsimde açtı çiçekler 
Gizlendi hep benden acı gerçekler 
Bıkmadan şu gönlüm bekler hep bekler 
Hasretim içimi yer idi bitti. 


HADİ GÜLÜM GÜLÜMSE! 
Sen ki elleri ipek, bakışı sedeftendin... 
İçimdeki kıraçlık sayende yok olmuştu! .. 
Kimse bilmez, bulunmaz bir benzerin, menendin... 
Ruhuma sonsuz sevgi gözlerinden dolmuştu! .. 

Anlayamaz hâlimi, özümseyemez kimse... 
Sensizlik dayanılmaz! ..hadi gülüm, gülümse! .. 

Anlamsız, yalan her şey, ayrılık ebet değil... 
Sen var isen hiçbir dert inanırsan dert değil...
Ne yapayım çâreler kalleş, korkak...mert değil... 
Nâmertlerin yüzünden ümitlerin solmuştu! ? 

Yanayım, tek uğruna, elzem olan külümse? 
Sensizlik dayanılmaz! ..hadi gülüm, gülümse! .. 

Varlığınla var olan, yokluğunla yok olur! .. 
Gel artık, gel geriye! ..ayrılığın çok olur! .. 
Sen olmazsan karanlık inan ki zor ak olur! .. 
Bilirsin kalbim niye saç, başını yolmuştu..! ? 

Gözlerim konuşamaz, düğümlenmiş dilimse? 
Sensizlik dayanılmaz! ..hadi gülüm, gülümse! .. 

Hasretinle yanmaktan, susuzluksa çektiğim..
Gelmen için, yollara gözyaşımla ektiğim 
Kirlenmemiş hislerim?sanmayasın taktiğim? 
Vaad ettiğin zaman, gölge gölge gelmişti? 

Canım telaş içinde, çok müşküldü hâlimse 
Sensizlik dayanılmaz! ..hadi gülüm, gülümse! .. 

Her başlangıç her sonun tükendiği ilk nokta?
İradem kasırgalı hala benliğim şokta! .. 
Bırakma canımı, ne olur, senden uzakta! .. 
Kaybetti istemeden, oysa çok zor bulmuştu...! 

Öleyim tek uğruna, özlediğin ölümse! .. 
Sensizlik dayanılmaz! ..hadi gülüm, gülümse! .. 

HÜZÜN BESTESİ 
Gözlerimde eylül tortuları var 
Üşürüm ekimin ayazlarından. 
Rüzgarlar geciken müjdemi kovar 
İlham natürmortun beyazlarından? 

Kasımda kurşuni hüzün gökyüzüm 
Aralık buz tutan hasret albümü. 
Yalancı bahardan tortu gündüzüm 
Puslandıran, koruk sevda gönlümü? 

Ocak tipisinde hapis yüreğim 
Şubat cemresini bekler umutla. 
Bayat kurşun gibi yağar kırağım 
Kimsesiz, ayrılık gününü kutla! 

Bakışlarım masum kaçağa benzer 
Duygularım güzlek sağanağında? 
Bilmem?unuttuğum kaçıncı ezber. 
Hüzün tebessümün kül yanağında... 

Buruk kelimeler çeker susuzluk 
Kalem tutmaz, hicran çetelesini... 
Almaz, demir attı, cana sonsuzluk 
Ürkmüş, çıkaramaz gönlüm sesini... 

İnler kalbimdeki matemli bağlar 
Ağlarım, çalmayın hüzün bestesi! 
Acı?bir beste ki, bestekar ağlar 
Ayrılık, yalnızlık, özlem güftesi. 

KÜLLENMİŞ DUYGULAR 
Kapanmaz yaraları sabırla kurutmuştum 
Kazımıştım kalbimden, adını unutmuştum 
Yaşıyordum, kendime göre bir yol tutmuştum

Bir gün rüyama girdi, gözleri dolu baktı 
Yakma dedim, küllenmiş duygularımı yaktı. 

Depreşmiş özlemiyle üzerime yürüdü 
Ürperdim, sevgisiyle benliğimi bürüdü 
Yalvardım, yapma diye, tuttu yerde sürüdü 

Gözlerimden çığ gibi yaşlar içime aktı 
Yakma dedim, küllenmiş duygularımı yaktı. 

O an ıssız kalbime binlerce ok saplandı 
Aklım, fikrim, iradem varlığıyla kaplandı 
Yaşadığımız anlar içtimada toplandı 

Uzattım ellerimi, ufuktan da uzaktı 
Yakma dedim, küllenmiş duygularımı yaktı. 

Zor kuruntu her zaman yaşadığım bu rüyâ 
Dalmak istemiyorum, korktuğumdan, uykuya
Çoktan küstüm hayata, umutsuz yaşamaya 

Yine terk etti, beni melül, mahzun bıraktı 
Yakma dedim, küllenmiş duygularımı yaktı. 

UMUT 
Herkes gitti, kaldı umut! 
Her şey bitti, baldı umut! 

Gözümde fer, canımda can 
Tutunduğum daldı umut! 

Feryad ederken, her zaman 
İmdadıma geldi umut! 

Hasret çekerken sevince 
Kederimi aldı umut! 

Karamsarken, teselliye 
Kuşandığım saldı umut! 

İsyan ederken, asiye 
İtaatkar oldu umut! 

Saklandığım dehlizlerde 
Kaybolunca buldu umut! 

Mutsuz oldugum zamanlar 
Ne, sıkıntım? bildi umut! 

İcimde paslı, pörsümüş 
Ne acı var, sildi umut! 

Korktuğumda sigindigim 
Sarıldığım, eldi umut! 

Hazan sarınca ruhumu 
Kokladığım güldü umut! 

Ömrü ömrüm kadar uzun? 
Ben ölünce öldü umut! 

UTANDIM İNSANLIĞIMDAN 
Sırtına yapışmış aç keneleri 
Yara, bere olmuş kan sinekleri 
İnsana yapılan işkenceleri 
Görünce utandım insanlığımdan. 

Siyah, beyaz, sarı mühim mi rengi? 
Canı can, kanı kan, var mı bir dengi 
Yok etmek isterler arzdan mihengi 
Görünce utandım insanlığımdan. 

Alemin yükünü götüren odur 
Külfette nimeti bitiren odur 
Açlık, yokluk, kıtlık yetiren odur 
Görünce utandım insanlığımdan. 

Armağan eylemiş sahibi mülkü 
Taşır ezel, ebet bu ağır yükü 
İnsana eziyet yakışmaz çünkü 
Görünce utandım insanlığımdan. 

Acı, çile ne var garibe yükler 
İnsafsız, vicdansız çiğner, sürükler 
Ne kadar alçakmış adı büyükler 
Görünce utandım insanlığımdan. 

Yedirmezler zayıflara tatlı aş 
Bunların yüreği ya mermer ya taş 
Barış için diye yaparlar savaş 
Görünce utandım insanlığımdan. 

Uyuşmuş beyinler, hâkim atâlet 
Görülmemiş böyle korkunç rezâlet 
Gaspedilmiş, yok hak, hukuk, adâlet 
Görünce utandım insanlığımdan. 

VERİN BANA 
Ne edeyim börkü, kürkü 
Sevdiğimi verin bana. 
İstemem mal, makam, mülkü 
Sevdiğimi verin bana. 

Çözülmeyen buz olsa da 
Kör yarama tuz olsa da 
Yanan, yakan köz olsa da 
Sevdiğimi verin bana. 

Unutsun, hiç yad etmesin 
Hüzün versin şad etmesin 
Hiç mutluluk vaad etmesin 
Sevdiğimi verin bana. 

Muradım o, merâmım o 
Helalim o, haramım o 
Eksiğim o, tamamım o 
Sevdiğimi verin bana. 

Onunla şenlenir yüzüm 
Ona ait mülktür özüm 
Gayrıları görmez gözüm 
Sevdiğimi verin bana. 

Onsuz ekmek, aş, su haram 
O Çilem, o çektiğim gam 
Şifâ bulsun müzmin yaram 
Sevdiğimi verin bana. 

AnasayfaTürk ŞairlerAbdulkadir KaramanYaralarım Gül Ağacı



YARALARIM GÜL AĞACI 
Hiç fark etmez, yansın gönlüm 
İkimizindir bu acı 
Acılarım güldür, Gülüm 
Yaralarım gül ağacı. 

Sevdân ıtır kokan çiçek 
Kâlbim sevdânın bahçesi... 
Tebessümün ballı petek 
Gülüşün kır menekşesi. 

Sonbahar yok, bahar da yok 
Çelişki değil, güzellik 
Gözden daha hovarda yok 
Kalpte olmayan özellik. 

Olsun bütün gül deseni 
İşleyelim içimizi 
Unutalım seni, beni 
Bir bilsinler ikimizi. 

YARALI KUŞ GİBİ 
Darmadağın, her parçası bir yerde 
Bir yangın yerine benziyor kâlbim. 

Yaralı kuş gibi yorgun yerlerde 
İnleye, inleye eriyor kâlbim? 

Gökyüzü gözlerde, bir yangın aşkı 
Hasretten, belki de, çürüyor kâlbim. 

İnsafsız özlemle bitmez kavgası 
Suçu, günahı ne, soruyor kâlbim? 

Geceler geceler hissiz geceler 
Hep karanlıkları sarıyor kâlbim. 

Bir uzak ufukta gurup sevdiği 
Umutla hayaller kuruyor kâlbim. 

Kendi zindanında tutuklu gibi 
Vuslat için mahkum duruyor kâlbim. 

Öldürse, beddua etmez, yârini 
Dualar ederek koruyor kâlbim. 

Kim bilir belkide kaybettiğini 
Issız sonsuzlukta arıyor kâlbim 
Категория: Турецкие стихи (Türk şiiri) (22.10.2013)
Просмотров: 797 | Рейтинг: 0.0/0